1دانش سنگ بنای توسعه است ولی متأسفانه دانش بومی تا این اواخر مفاهیم «واپسگرایی» و «ایستایی» را به ذهن ها متبادر می نمود که آن هم ناشی از افکار و رویکردهای نوسازی و رهیافت های انتقال فن آوری کشورهای در حال توسعه بوده است. توسعه ی روستایی باید با شرایط محیطی، فرهنگی و اجتماعی یک جامعه سازگار باشد. تحقّق توسعه روستایی، گامی در جهت خودکفایی و بهبود وضعیت جامعه روستایی است. بنابراین توجه به زمینه های بومی لازم است. مقاله حاضر یک مطالعه بنیادی و کتابخانه ای برای معرفی دانش بومی به عنوان بستری مناسب برای بومی سازی توسعه ی روستایی و به این موضوع پرداخته شده که با مد نظر قرار دادن دانش بومی و ویژگی های آن مانند کل نگر، انباشتی، پویا و عجین با فرهنگ یک قوم و نیز کاربرد عملی آن نه تنها توسعه ی روستایی منطبق با شرایط محلی یک اجتماع است بلکه می توان به توسعه ای درون زا دست یافت. روستاییان نیز در سایه ی ارائه ی دانش و تجارب خود می توانند از نتایج توسعه ای همه جانبه بهره مند شوند. ضمن اینکه به توانمند سازی روستاییان به جای وابستگی صِرف می انجامد، در آنان احساس امنیت ، کارآمدبودن ، اثرگذار بودن، ارزشمند بودن و برخورداری از حق انتخاب ایجاد می شود.